Everything...it's life itself

ชื่อหนังสือ...จากฝัน...สู่นิรันดร
ผู้แต่ง...แก้วเก้า
สำนักพิมพ์...ดอกหญ้า(ปัจจุบันสนพ.เพื่อนดี)
ราคา...295 บาท(ปัจจุบัน 360 บาท)
*ปกนี้เป็นของสำนักพิมพ์เพื่อนดีค่ะ


เรื่องย่อ...ตรัยชายหนุ่มผู้หลงใหลรูปวาดของ "การะเกด" เพียงได้เห็นเขาก็ดฝ้าค้นหาว่าเธอคือใคร โดยพยายามติดต่อกับผู้คนที่รู้จักเธอ ดร.โพยมติดต่อให้ชายหนุ่มรู้จักกับเพื่อนนักวิทยาศาสตร์ชาวอินเดียที่ทำการทดลองด้านการสะกดจิต ตรัยได้กลับไปในอดีตอีกครั้ง เขาได้เห็นก๋งของตัวเองใน 65 ปีที่แล้ว ได้พบกับการะเกดหญิงสาวที่เฝ้าตามหามานาน เขาพยายามหาคำตอบว่าทำไมเรื่องราวของเธอจากคนรอบข้างจึงหายไปอย่างไม่มีใครรู้...


เป็นนวนิยายของแก้วเก้าเรื่องแรกที่ส้มหยิบขึ้นมาอ่านในชีวิตเลยนะคะเนี่ย ไม่เคยอ่านผลงานของนักเขียนใหญ่ท่านนี้มาก่อนเลยเรื่องนี้นำเสนอประเด็นการสะกดจิตได้ดีค่ะ อธิบายละเอียดเชียวว่าจิตใจคนเราเร็วกว่าความเร็วที่แสงจากดวงอาทิตย์มาถึงโลก อ่านแล้วอึ้งว่าอ่านจบเราจะเป็นนักวิทยาศาสตร์เปล่าหว่า...


โดยส่วนตัวเป็นคนชอบนิยายย้อนยุคหรือพีเรียดอยู่แล้ว และรู้สึกชื่นชอบงานประพันธ์ของแก้วเก้าหลังจากที่ได้นำไปเป็นละคลหลังข่าว ไม่ว่าจะเป็นเรือนไม้สีเบจ เรือนนพเก้าและแต่ปางก่อน(เอาเท่าเกิดทันนะคะ) ซึ่งมีแต่แนวย้อนยุค เรื่องนี้ก็เช่นกันค่ะ ขนาดตัวเอกเกิดในยุคปัจจุบันยังคือปี 2532 ส้มเกิดไม่ทันนะคะนั่น(นิยายเขาเก่าแต่ขลังค่ะ)


ตรัยได้ย้อนเวลาไปหาคุณการะเกดซึ่งเกิดในสมัยรัชกาลที่ 6เช่นเดียวกับก๋งของเขา และด้วยความบังเอิญทำให้ตรัยผ่านเส้นกั้นกาลเวลาออกมา ทำให้เขาติดอยู่ในโลกอดีตโดยมีก๋งของตัวเองเป็นที่พึ่งค่ะ ด้วยความที่วาดภาพเก่งและในยุคปัจจุบันมีบริษัทค้าเพชรพลอยเครื่องประดับอยู่ จึงช่วยก๋งออกแบบสร้อยเพชรต่างๆ และได้ลอบพบปะการะเกดเป็นครั้งคราวซึ่งสมัยก่อนถือว่าเป็นเรื่องไม่ดีที่หญิงชายจะพบกันโดยลักลอบ


บทกระชากอารมณ์คนอ่านสุดๆก็เห็นจะเป็นบทสุดท้ายของการะเกดที่ป่วยเป็นไข้ในอ้อมแขนของตรัยค่ะ เศร้ามากๆ แล้วต่อมาเธอก็สิ้นใจในอ้อมแขนของนที่เธอรัก โอ้ว...บทประพันธ์ท่านช่างสุดยอด...


บทหวานน่ารักก็มีหลายบทค่ะ ไม่ว่าจะเป็นเล่นน้ำกับพระเอกเอย ตอนวาดรูปเอย... แหมพระเอกเราก็ใจร้อนรีบเกี้ยวนางเอกเหมือนกันนะเนี่ย


อ้อ...มีอีกบทหนึ่งที่อ่านแล้วอึ้งนิดหน่อยค่า คือบทที่คุณเชื้อ(คู่หมั้นการะเกดและพี่ชายดร.โพยม)พูดถากถางนางเอกเมื่อขอคืนแหวนหมั้น

"เธอเหมือนนางกากี รูปสวยแต่ใจทราม...คิดว่าหงส์จึงหลงด้วยลายย้อม ช่างแปลกปลอมท่วงทีดีหนักหนา ดังรักถิ่นมุจลินท์ไม่คลาดคลา พอลับตาฝูงหงส์ก็ลงโคลน ขนาดฉันเฝ้าเธออยู่ทุกเวลา เธอก็ยังแอบไปลงโคลนจนได้"

อ่านจบแล้วอึ้งว่าทำไมคนโบราณเขาจะเสียใจน้อยใจทั้งที เล่นมาเป็นกลอนเลยหรอเนี่ย คิดแล้วกลุ้มค่ะ...


อ่านจบแล้วซึ้งในอรรถรสและความรักของพระนางคู่นี้มากเลยค่ะ ถึงแม้ทั้งคู่จะได้อยู่ด้วยกันในระยะเวลาสั้นๆ แต่ก็คงเหมือนคำพูดของตรัยที่ว่า

...การได้อยู่กับคนที่เรารัก แม้นาทีเดียวก็ยืนยาวเหมือนนิรันดร...

คำพูดนี้สุดแสนจะตรึงใจส้มเลยค่ะ อุแหม...เล่มนี้ได้ชิมแล้วไม่อยากวางให้ห่างมุมหนังสือโปรดของตัวเองเลยค่ะ ประทับใจในความคลาสสิคจริงๆ